Nationaal park Picos de Europa

  1. Algemeen
  2. Geschiedenis
  3. Economie in het park
  4. Toerisme
  5. Flora
  6. Fauna
  7. Paden doorheen het park

Het Parque Nacional Picos de Europa is erkend als nationaal park sinds 22 juli 1918 maar dit was maar enkel het westelijke gedeelte van het huidige park. Toen was er ook een andere naam Parque Nacional de la Montaña de Covadonga en het park had een grootte van 16.925 ha.

Foto: Naranjo de Bulnes,ook bekend als de Picu Urriellu.
Larra Jungle Princess

Het park zoals het nu is werd opgericht op 30 mei 1995 en werd op dat moment een onderdeel van het netwerk van de Spaanse nationale parken.

Op 9 juli 2003 heeft de Unesco het park uitgeroepen tot reservaat van de biosfeer.

1.Algemeen

De totale oppervlakte van het park bedraagt 67.455 ha. Het ligt in de autonome regio’s Castilla y León, León (24.719 ha), Asturië (27.027 ha) en Cantabria (15.381 ha).

De hoogste plaats in het park ligt op 2.648 meter hoogte op de Torrecerredo en het laagste punt boven zeeniveau ligt op 75 meter hoogte aan de rivier de Deva wat een verschil in hoogte geeft van 2.573 meter.

2. Geschiedenis

Reeds in het Opper Paleolíticum (tussen de 35.000 en 10.000 jaren geleden) vinden we sporen van de eerste menselijke aanwezigheid. De bewoners in die periode leefden voornamelijk van de jacht. De toenmalige mensen hadden een voorliefde om beschutting te zoeken in holen in dit rotsachtige gebied. Daardoor vinden we hier nu een groot aantal grotten met Paleolitische rotskunst, het grootste aantal van het Iberische schiereiland.

Het is in de Neolitische periode dat de mens zich vestigde op één plaats en hij leerde de grond te bewerken. De eerste dorpen verschenen toen in Picos de Europa, eerst in de valleien maar uiteindelijk kwamen er ook dorpen op de bergweiden van de bergen, hier kon het vee zijn voedsel vinden.

Tussen de eerste en de tweede eeuw voor Christus kwamen de Kelten aan in deze streek. De bewoners van deze streek stonden bekend voor het aanbidden van natuurelementen en voor hun moed in de strijd. Hun grote god was “Mons Vindius” en dat was niets anders dan de “Mont Blanc”, een verwijzing naar de witte kalkstenen rotsen die men hier kan vinden.

Beschut door hun god van steen waren de Asturiërs en de Cantabriërs onoverwinnelijk tot César Augusto moest ingrijpen om de vrede te herstellen na tien jaar interne strubbelingen.

7 eeuwen later, in het jaar 711, bereikten de Arabieren de streek en de bergen gaven opnieuw bescherming aan de plaatselijke bevolking. Op deze manier kon Don Pelayo met een klein leger stand houden tegen de Arabieren wat uiteindelijk leidde tot de beroemde slag van Covadonga in de VIII ste eeuw.

Foto: Standbeeld van Don Pelayo door Gerardo Zaragoza (1965).

Deze veldslag bracht de Reconquista (herovering) op gang die tot het totale verlies van de Arabieren zou leidden en hun vertrek uit het Iberisch schiereiland.

Tijdens de middeleeuwen werden er rondom de Picos de Europa kerken en abdijen gesticht waarrond kleine dorpen kwamen In deze dorpen draaide het leven rondom de jacht en de veeteelt. De wilde dieren waren zo overvloedig aanwezig dat de mannen van Abamia in de XVI de eeuw een met speren bewapende groep oprichtten. Tot op het einde van deze eeuw bleef het gebied in zijn geografisch isolement zitten en bleven de tradities er bewaard.

Tijdens de vieringen voor de 1.200 ste verjaardag voor de veldslag van Covadonga op 22 juli 1918 werd de oprichting van het Parque Nacional de la Montaña de Covadonga del macizo de Peña Santa aangekondigd.

Gedurende lange tijd werd er gepleit voor de opname van het nationaal park Picos de Europa in het netwerk van nationale parken wat uiteindelijk op 30 mei 1995 leidde tot de stichting van het nationaal park.

3. Economie in het park

De huidige inwoners van het nationaal park hebben hun werk aangepast aan het ritme van de natuur waardoor maximaal gebruik gemaakt wordt van het voederareaal in de zomer. Van april tot oktober is het vee, vooral runderen, geiten en schapen, op de bergweiden met zijn gras van hoge kwaliteit terwijl in de valleien het hooi wordt gemaaid dat moet dienen als voedsel in de winter.

Gedurende de lente en de zomer zijn de herders met hun vee in de bergen waar de melk van de dieren zal omgezet worden in kaas. Vandaag maakt men op veel plaatsen in de bergen artisanale kaas. Op deze manier worden de kazen van de Picos de Europa gemaakt met een bijzondere smaak en uiterlijk.

Foto: Gamonedo de Cangas

De kazen zijn gefermenteerd in grotten en zijn even verschillend van elkaar als de streek van oorsprong: Gamonedo de Cangas, Gamonedo de Onís, Cabrales, Picón de Tresviso, Canal de Ciercos, Picón de Beges, Ahumado de Áliva, Quesucos de la Liébana, Picón de Valdeón, Quesos de Peñamellera en de Beyos zijn kazen van hier afkomstig.

4. Toerisme

Dit nationaal park is één van de populairste parken in Spanje. Sinds zijn oprichting is het toerisme steeds belangrijker geworden en het toerisme vormt nu een belangrijke bron van inkomsten voor de streek. In sommige dorpen is het de belangrijkste bron van inkomsten.

Het ontwikkelde masterplan voor deze streek heeft tot doel om de vraag en het aanbod aan toeristische activiteiten op mekaar af te stemmen.

5. Flora

De rijkdom aan de flora van dit beschermde gebied is te zien in de verschillende soorten bossen.

De verscheidenheid van lithologieën (gesteentekunde) en het naast elkaar bestaan in het Park van een gematigd oceanisch macro-bioklimaat en een ander sub-mediterraan klimaat, creëren een buitengewone diversiteit van de flora en vegetatie van het gebied dat in het algemeen wordt gekenmerkt door:

  • Overheersing van bladverliezend Atlantisch bos met soorten zoals: beuk, grove den, hazelaar, hulst, grote verscheidenheid aan orchideeën enz. en kleine mediterrane bossen zoals eiken, gal eiken, jeneverbessen, aardbeibomen, enz.
  • In Posada de Valdeón ligt Monte Corona, het enige autochtone woud van lindebomenin Europa. Het andere bos vinden we in Japan.
  • Hoge bergbloemen die een groot deel van de endemismen van het Nationaal Park vertegenwoordigen.
  • De aanwezigheid van plantensoorten die typerend zijn voor het huidige klimaat, en andere die in bepaalde enclaves zijn achtergebleven als gevolg van verschillende klimatologische omstandigheden in het verleden.

6. Fauna

De rijkdom van het Nationaal Park kan als uitzonderlijk worden omschreven omdat het de hele Cantabrische fauna vertegenwoordigt. Het unieke van deze fauna is dat hier de zuidelijke grens ligt van vele soorten die kenmerkend zijn voor Noord-Europa en de noordelijke grens van vele soorten uit de mediterrane streken. Een andere reden voor deze rijkdom is het landschap gehumaniseerd door een historisch gebruik in de landbouw, dat een mozaïek van bos, struikgewas en weiland heeft gecreëerd dat ideaal is voor een aantal dieren. Bovendien motiveert het bestaan van kliffen en steengroeven de verschijning van verschillende dierensoorten die leven op de rotsen.

De diversiteit van het Nationaal Park komt neer op:

  • 82% van de amfibieën aanwezig op het Iberisch schiereiland.
  • 63% van de reptielen op het Iberisch schiereiland.
  • 72% van de broedvogels in Spanje, (170 waargenomen soorten).
  • 88% van de landzoogdieren aanwezig op het Iberisch schiereiland.
Foto: Bruine beer
Jean-noël Lafargue

Er zijn tal van beschermde diersoorten in het park, zoals de Cantabrische auerhoen (Tetrao urogallus), de steeds groter worden aantallen van de lammergier(Gypaetus barbatus) of de bruine beer (Ursus arctos arctos). Een van de meest representatieve dieren van Picos de Europa is de Cantabrische gems (Rupicapra pyrenaica parva). Evenzo is de berggeit (Capra pyrenaica victoriae) opnieuw geïntroduceerd, een soort die aan het einde van de 19e eeuw in dit gebied verdween.

Tot de meest emblematische soorten behoren:patrijs, heggenmussen, middelste bonte specht, Iberische wolf of unieke kevers in de wereld zoals de alpienboktor.

7. Paden doorheen het park

Binnen het Nationaal Park zijn er in het totaal 30 goedgekeurde routes (PR), die de meest representatieve gebieden van dit natuurgebied beslaan: gletsjervalleien, beukenbossen, eikenbossen, gemengde bossen, hazelaars, steeneiken, weilanden met valleien, alpenweiden, gletsjermeren, toppen, rotsen, pieken, enz. Er zijn ontelbare hoge bergroutes, bijvoorbeeld aan de voet van de Torrecerredo-top (2650 m) en 200 andere toppen en bergen die de 2000 meter overschrijden. Dit alles is aangevuld met verschillende recreatiegebieden.

De mogelijkheden om van het wandelen te genieten in dit gebied zijn gevarieerd en continu gedurende het hele jaar, omdat veel van deze routes zijn ontworpen om te worden gedaan met mountainbikes, langlaufski’s, rackets of stijgijzers en ijsbijlen in de klim naar bepaalde bergen.

Het Historisch Pad GR-1, dat de steden Ampurias (Gerona) en Finisterre (La Coruña) met elkaar verbindt, loopt 62,5 km door het Nationaal Park. Verdeeld in 5 goed opgewaardeerde paden, met verblijfsplaatsen en een rondleiding, die ons de essentie van deze landschappen en hun mensen zal laten ontdekken.

De aanwezigheid van Romeinse wegen, Koninklijke Paden voor de transhumant schapen, oude handelswegen of geheime paden waarin maquis en guerrilla jaren geleden al leefden, vergroten de kansen voor de wandelaar om te genieten van de geheimen van het nationale park.

Er zijn bezoekerscentra waar over het park en de activiteiten wordt geïnformeerd.

  • In Asturië ligt het oudste, Pedro Pidal, in Buferrera, naast de meren van Covadonga.
  • In Cantabrië ligt Sotama naast het stadje Tama, een modern gebouw van steen en hout.
  • In León wordt een ander gebouw gepland in Posada de Valdeón en dat van Oseja de Sajambre wordt gebouwd.