Nationaal park van Aiguas Tortas en het Meer van San Mauricio

  1. Situering
  2. Oppervlakte
  3. Geschiedenis
  4. Geografie
  5. Het biologisch erfgoed
  6. Flora
  7. Fauna
  8. Klimaat
  9. Exploitatie
  10. Toerisme
  11. Wandelen
  12. Schuilplaatsen
  13. Veestapel

Het Parque Nacional de Aiguas Tortas y Lago de San Mauricio is gesticht in 1956 en is het enige nationaal park in de autonome regio Catalonië.

Foto: Meer van San Mauricio
DAVID ILIFF. Licentie: CC BY-SA 3.0

Met 525.067 bezoekers per jaar (2015) is het Nationaal Park van Aiguas Tortas en het meer van San Mauricio het achtste nationale park in Spanje wat betreft het aantal bezoekers.

1.Situering

Het park ligt in het centrale gedeelte van de Pyreneeën , verdeeld tussen 4 comarcas pirenaicas, (een comarca is een Catalaanse onderverdeling van een provincie): Alta Ribagorza, Pallars Sobirà, Pallars Jussà en Valle de Arán, in de provincie Lérida, en ligt op het grondgebied van 2 gemeenten Espot en Barruera.

Het park bestaat uit 2 gedeelten: het oostelijke met een continentaal klimaat en bevloeid door de zijrivieren van de Noguera Pallaresa die het meer van San Mauricio voeden en het westelijk gedeelte (Aiguas Tortas ) met een Atlantisch klimaat en hoge bergen en bevloeid door de zijrivieren van de Noguera Ribagorzana.

De geografie van het park is die van de hoge bergen omdat grote delen van het gebied uitsteken boven de 1.000 meter, met pieken van meer dan 3.000 meter. Er zijn tal van quartaire gletsjer meren. Daartussen liggen twee valleien, in het westen de vallei van de rivier San Nicolás, met zijn karakteristieke weilanden en meanders waarvan de naam afkomstig is, “Aiguas Tortas” (kronkelende wateren) en in het oosten is er de vallei van de rivier Escrita met het meer van San Mauricio.

Het park heeft een grote biologische waarde. De grote niveauverschillen geven aan het park verschillende ecosystemen, weilanden, gewassen en loofbossen op de lagere gebieden, dennenbossen in het tussen gebergte en weilanden en gesteente in het hoge gebergte.

Foto: Het park van Aiguas Tortas
Miguel303xm

Het park is al jaren een beschermd gebied en door zijn relatieve ontoegankelijkheid is de fauna en flora er redelijk ongeschonden. Niettemin is de druk door de mens onmiskenbaar en is het park nog altijd geëxploiteerd door de veestapel, het toerisme en hydro-elektrische centrales.

2. Oppervlakte

Het park heeft een oppervlakte van 40.852 ha en bestaat uit 2 zones met verschillende bescherming. Er is een interne zone en een perifere zone. De interne zone is het eigenlijke nationale park en is 14.119 ha groot. De andere 26.733 ha maken dus deel uit van het perifere deel en dienen eigenlijk alleen om de invloed van de mens te verkleinen in het interne deel.

De interne zone is geheel gelegen in de gemeenten van de vallei van Boi en Espot. Op de helling van Boi onderscheiden we de vallei van de San Nicolas rivier en op de bovenkant van de vallei vinden wij de rivier Noguera de Tor.

Tussen de rivieren Llong en Llebreta is er de rivier San Nicolas met zijn karakteristieke meander vorm.

Foto: Vlakte van Aiguas Tortas
Josep Borrut

Op de helling van de Espot is er de Escrita rivier en het San Mauricio meer. Dit meer, zoals veel meren in dit park hebben dammen om een beter rendement te verkrijgen in de hydro-elektrische centrales. Het meer bevindt zich aan de voet van de imposante Encantados.
Dit samenspel van het meer van San Mauricio en de Encantados is een van de symbolen van de schoonheid van het park.

De perifere zone bevat de gemeenten van Viella en Vilamòs in de Vallei van Arán, de Vilaller en de vallei van Boí en de Alta Ribagorza, de Torre de Cabdella en de Pallars Jussá en Espot, en de Alto Aneu, de Esterri de Aneu, de Guingueta de Aneu en Sort en de Pallars Sobira. 

In deze zone bevinden zich stukken van grote schoonheid en met een grote natuurwaarde, zoals het bos van Mata de Valencia de Aneu, de valleien van Gerber y Cabanes, de kust van Valarties, de meren van Cabdella en de Montardo zijn er enkele van.

3. Geschiedenis

De menselijke aanwezigheid in de Hoge Pyreneeën dateert van de laatste ijstijd. Binnen de limieten van het park mag er geen duurzame menselijke aanwezigheid meer zijn. Maar gedurende de 19de eeuw en in het begin van de 20ste eeuw was er een stevige menselijke druk op het park om er aan bos exploitatie te doen. Ook bracht de bouw van de elektriciteitscentrales de nodige druk met zich mee.

Al in 1932 met het plan Maciá werd de creatie van het Nationale Park van de Hoge Pyreneeën overwogen maar met een decreet van het ministerie van landbouw van 21 oktober 1955 werd het park erkend volgen de wet op de Nationale Parken van 1916.

De erkenning was met de naam Parque Nacional de Aiguas Tortas y Lago de San Mauricio en er kwam een uitbreiding van 9.851 ha. Op dat moment was het park het vijfde nationale park van Spanje.

Met de goedkeuring van het Statuut van Catalonië in 1979 verkreeg de Catalaanse regering het beheer en de wetgeving over het nationale park. Op 30 maart 1988 werd er een vergroting van het park voorgesteld en men reguleerde tevens de traditionele exploitatie teneinde het park te beschermen.

Met de wet 22/90 van 28 december wijzigde men de samenstelling van het beheer van het park en regelde men nogmaals de toegelaten commerciële activiteiten in het park. Op 5 juli 1996 kwam er een nieuwe uitbreiding van het park.

4. Geografíe

Rivieren

In het stroomgebied van de Noguera de Tor:

  • Río de San Nicolás
  • Río de San Martín

In het stroomgebied van de Garona:

  • Valarties
  • Aiguamoix
  • Garona de Ruda

In het stroomgebied van de Noguera Pallaresa:

  • Río Cabanes
  • Río Escrita
  • Flamisell

Meren

Binnen het Nationaal Park zijn er ongeveer 80 meren. De grootste zijn: Llebreta, Serrader, Contraig, Llong, Mussoles, Ribera, Mayor, Dellur, Redó, Negre de Portarró, Ratera, Barbs, Munyidera, los Grande, Pequeño y Mediano de Amitges, San Mauricio, Negre de Peguera, Monges, Travessani, Mangades.

In het buitengebied
Rius, Tort de Rius, de Mar, Restanca, Monges, Travessany, Mangades, Mayor de Colomers, Obago, Mayor de Saboredo, Saboredo de Arriba, San Gerber, Xemeneia, Negre o de Cabanes.
Castieso, Marto, Eixerola, Cubesso, Neriolo, Tort, Saburó, Vidal, Colomina, Frescau, Reguera, Fosser, Ribanegra, Salat, Morera y Gento.

Bergen

De hoogste bergen

  • Pico de Comaloformo, 3.033 m.
  • Besiberri Norte, 3.015 m.
  • Besiberri Sur, 3.017 m.
  • Punta Alta, 3.014 m.

De beroemdste bergen

  • Montardo, 2.833 m.
  • Gran Tuc de Colomers, 2.933 m.
  • Gran Encantado, 2.747 m.
  • Tuc de Ratera, 2.857 m.
  • Pico de Peguera, 2.942 m.
  • Pico de Subenuix, 2.949 m.

De meest symbolische bergen

  • Peguera 2.982 m.
  • la Sierra de Los Encantados 2.745 m.

5. Het biologisch erfgoed

Het biologisch erfgoed van het park is zeer rijk. Binnen het park zijn de ecosystemen zeer gevarieerd, voor een deel komt dit door de verschillende hoogtes in het park en voor een ander deel komt dit door de oriëntatie van de hellingen.

Op alle hoogtes zijn er kleine ecosystemen aanwezig welke ook goed zijn voor de oevers van de snelle rivieren of voor de meren met kalmere waters.

6. Flora

Grote gedeeltes van het park zijn bedekt met dichte pijnboombossen, voornamelijk zijn er 3 soorten aanwezig: de zilverspar (abies alba), de grove den (Pinus sylvestris) en de pijnboom (pinus uncinata).

In andere delen treft men dan meer loofbossen aan: berk (betula pendula), eik (ouercus robur), populier (populus tremula) en beuk (fagus sylvatica).

Samen met sparrenbossen zijn er dikwijls lijsterbessen aanwezig, dat zijn boompjes van lage hoogte, met een karakteristieke grijze stam en twijgen en ze dragen rode vruchten vanaf juli tot de winter.

Tussen de 1.700 en de 2.300 meter hoogte vinden we de zwarte spar welke in kleinere bossen voorkomt samen met andere struiken zoals de rododendron, jeneverbes, beredruif en blauwe bosbes.

Boven de 2.300 meter zijn er geen bossen meer maar zijn er enkel een aantal planten of plantjes te vinden die typisch zijn voor deze grootte hoogte zoals de ranonkel en de verschillende gentiaan soorten.

7. Fauna

Ongeveer 200 diersoorten leven hier en daarvan zijn er ongeveer 2/3 vogels. Wij vinden hier het auerhoen (tetrao urogallus, de steenarend (aquila chryseatos), de lammergier (gypaetus barbatus), de sneeuwpatrijs (lagopus, mutus) en de rotskruiper (tichodroma muraria).

Foto: Auerhoen
Richard Bartz

Zoogdieren zijn uiteraard aanwezig zoals de gems (rupicapra rupicapra), de ever (sus scrofa), de hermelijn (mustela erminea), de marter (martes martes) ,de relmuis (glis glis), de eekhoorn (sciurus vulgaris) en de marmot (marmota marmota).

De twee grote rivieren, de San Nicolas en de Escrita hebben forellen (salmo trutta). In de meren op 2.000 m hoogte kan men de Pyreneeënbeeksalamander (euproctus asper) vinden.
De rode kikker (rana temporaria) komt hier veelvuldig voor.

Ook voor reptielen is hier een plaats, zo vinden we hier de geelgroene toornslang (coluber viridiflavus) terug.

8. Klimaat

Momenteel is het water de belangrijkste speler omdat het belangrijk is voor de meanders in de hoge bergen en water is belangrijk voor de hoge concentratie van water in de lage bergen. Het park bevat het belangrijkste merengebied van de Pyreneeën.

De gemiddelde temperaturen in het park schommelen tussen 0 en 5 graden. In de winter en in de hoge bergen is het zeer koud, in grote delen van het park gaan de temperaturen gedurende 4 maanden niet boven de 9 graden.

De jaarlijkse neerslag is tussen de 900 mm en de 1.300 mm verdeeld over een 150 dagen met neerslag. Tijdens deze 150 dagen is de neerslag in de vorm van sneeuw.

9. Exploitatie

De gronden die het park vormen zijn in handen van de overheid (44%, dat voornamelijk de westelijke sector van Ribagorzano omvat), gemeenschappelijk (het grootste deel van de grond in de gemeente Espot) en privé (sommige kleine boerderijen die 6% van het oppervlak in het totaal uitmaken). Toch is de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen verboden.

Kortom, traditionele veeteeltactiviteiten en hydro-elektrische boerderijen die nog steeds concessies hebben, zijn toegestaan. In het perifere beschermingsgebied zijn traditionele toepassingen en toepassingen die compatibel zijn met de bescherming en het behoud van het milieu toegestaan.

Aiguas Tortas is een open park, waar de toegang van bezoekers relatief beperkt is in vergelijking met andere beschermde natuurgebieden.

10. Toerisme

Momenteel is het parque Nacional de Aiguas Tortas y Estany de Sant Maurici een belangrijke toeristische bestemming, vooral in de zomer.

Een groot aantal activiteiten kan in het Nationaal Park worden gedaan, maar er moet rekening worden gehouden met het feit dat het een bergachtige en steile ruimte is waar het weer snel kan veranderen, het is raadzaam u goed te informeren. Het park heeft een uitgebreid netwerk van informatiepunten:

In Bohí is er een van de twee Huizen van het Nationale Park dat fungeert als een documentatiecentrum en waar men een bibliotheekdienst onderhoudt die beschikbaar is voor het publiek. U kan hier gespecialiseerde of boeken, tijdschriften en andere teksten over dit gebied vinden. U kan ook een tentoonstelling bezoeken over de bevolking van de Pyreneeën en hun aanpassingen aan het hooggebergte.

In het Huis van het Nationaal Park in Espot kan u ook informatie krijgen en is er een permanente tentoonstelling over het park bezoeken.

In Llessui is er het Ecomuseum van de herders van de Àssua-vallei, met een permanente tentoonstelling over de handel en het leven van de schapenherders.

Senet heeft een informatiecentrum waar u de historische evolutie van de relatie van de mens met de dieren in het wild kunt zien: een geschiedenis van competitie, uitbuiting en samenwerking.

Tijdens de zomermaanden, terwijl de kabelbaan aan het meer van Gento actief is, is er een klein informatiecentrum open bij het bovenste station van de kabelbaan, bovenaan de Cabdella toren waar er informatie over het water en het Nationaal Park wordt gegeven.

Al deze centra organiseren diverse activiteiten. U kunt de agenda bekijken op de website van het park.

Alle toeristische activiteiten zijn gereguleerd. Toegang te voet is gratis, maar kamperen, het verzamelen van alle soorten planten, bloemen of paddestoelen, jagen en vissen zijn verboden. Toegang voor privévoertuigen in het park is ook verboden.

In de steden Espot en Bohí is er een openbaar vervoer (4×4 taxi’s) die toegang hebben tot de meest karakteristieke plaatsen van deze plaats: de vlakte van Aiguas Tortas en het meer van San Mauricio.

In de zomer is er in de Aran-vallei ook een taxidienst actief die mensen die het willen naar de schuilplaatsen van Colomers of Restanca brengt. In Vall Fosca, de zuidelijke ingang van het park, verbindt een kabelbaan het Sallente-reservoir met het meer van Gento, het startpunt voor verschillende excursies.

11. Wandelen

In de zomer is het park gevuld met wandelaars die alle wegen bewandelen. Er zijn veel mogelijkheden, hoewel sommige van de kleine paden die op de kaarten verschijnen, moeilijk te vinden zijn of zij vereisen een goede fysieke conditie. Het is noodzakelijk om voorzichtig te zijn bij het plannen van het bezoek en vooraf te worden geïnformeerd over de moeilijkheid van de gewenste optie. Het GR pad, GR-11, doorkruist het park.

De informatiecentra van het park bieden reisbrochures speciaal voor wandelaars aan waar eenvoudige en zeer aan te bevelen excursies worden voorgesteld. Enkele daarvan zijn:

  • Van de kant van Bohí, van het meer van LLebreta tot aan het meer van Llong, langs de rivier San Nicolás. Op deze route kunt u met een loopbrug, aangepast voor mensen met een lichamelijke handicap, die een rolstoel moeten gebruiken te maken, om zo de prachtige weiden en kronkels van de vlakte van Aiguas Tortas te aanschouwen.
  • Bij het deel van het meer van San Mauricio, vanaf San Mauricio, langs de waterval, richting het meer van Ratera en naar het uitkijkpunt dat boven het meer ligt. Vanuit dit gezichtspunt heb je het beste zicht op het meer van San Mauricio. Vanaf het meer van Ratera kunt u met een tweede optie de Amitges naaldbossen bereiken.
  • Van de parkeerplaats Peülla, op de Pallaresa-helling van Puerto de la Bonaigua, naar het Gerbermeer.
  • Van de Baños de Tredós, in de Aran-vallei, tot je de toevluchtshut van Colomers bereikt en het circuit van de meren van Colomers bezoekt.
  • Vanaf het meer van Gento kunt u het meer van Tort bezoeken en de schuilhut van Colomina of het meer van Saburó bereiken.

Met enige moeite:

  • Van de kruising Espot-Boí, door de Portarro de Espot, met onvergetelijke uitzichten.
  • Van de kruising Arties – Espot, omhoog naar de Restanca schuilplaats en vervolgens langs Colomers en Amitges, naar beneden naar het meer van San Mauricio.

Voor de meest geoefenden:

  • De weg genaamd Carros de fuego. Het is een uitdaging waarmee je een wandeling kan maken langs enkele van de schuilplaatsen die in dit gebied voorzien zijn. Het is aanbevolen om minimaal vier dagen te voorzien om deze uitdaging tot een goed einde te brengen.
  • De signalering van een nieuw voorstel is: “Caminos Vivos”. Het is een pad dat door het park en door de omliggende steden loopt en dat betekende het herstel van een groot aantal oude wegen die door deze valleien liepen toen de wegen nog niet bestonden.

12. Schuilplaatsen

Binnen de grenzen van het park kunt u overnachten in de volgende schuilplaatsen:

Foto: Schuilplaats van Estany Llong
Josep Borrut
  • Opvang van de Pla de la Font
  • Restanca schuilplaats
  • Colomers schuilplaats
  • Saboredo schuilplaats
  • Amitges schuilplaats
  • Ernest Mallafré of Sant Maurici schuilplaats
  • Josep Maria Blanc schuilplaats
  • Ventosa i Calvell schuilplaats
  • Estany Llong schuilplaats
  • Colomina-opvang
  • Besiberri-opvang
  • Bivakopvang Gerber “Mataró”

Er is een website waarmee online reserveringen kunnen worden gemaakt in de meeste opvangcentra, Refusonline.

12. Veestapel

Teneinde de bescherming van de lokale economie te verzekeren hebben enkel de herders die traditioneel werken toegang. Het ecosysteem in de bergen heeft zich toch gedurende eeuwen kunnen aanpassen aan de aanwezigheid van het vee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *